بررسی توسعه شهری معاصر:کرمان تلفیق هنر بومی و فناوریهای نوین

در فرآیند توسعه شهری معاصر، شهرهای تاریخی مانند کرمان با چالش بنیادین حفظ هویت فرهنگی در برابر موج جهانی شدن و فناوریهای نوین عمرانی مواجه هستند. این پژوهش با هدف تحلیل و ارزیابی میزان و کیفیت تلفیق این دو رویکرد متضاد اما بالقوه مکمل در پروژه های شاخص شهری کرمان انجام شده است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی با رویکرد پیمایشی است. در این پژوهش ابتدا با مرور ادبیات نظری چارچوبی از شاخص های کلیدی در سه حوزه توسعه پایدار، هنر بومی و فناوریهای نوین استخراج شد. سپس، دیدگاه های ۳۰ متخصص شهرسازی و معماری که با روش گلوله برفی انتخاب شده بودند، از طریق پرسشنامه محقق ساخته سنجیده شد. داده های حاصل با استفاده از آزمون t تک نمونه ای در نرم افزار SPSS تحلیل گردید. یافته ها یک تصویر متناقض را آشکار ساخت؛ از یک سو، پروژه ها در بهره گیری از فناوری های ساخت و ساز مدرن و طراحی های اقلیم محور امتیاز بالایی کسب کردند؛ از سوی دیگر، پایین ترین امتیازها به نوآوری در استفاده از مصالح سنتی و طراحی انسان محور تعلق داشت. این پارادوکس نشان می دهد که اگرچه در سطح سیاست گذاری به هویت بومی احترام گذاشته می شود اما در عمل هنر بومی به یک عنصر تزئینی تقلیل یافته و فناوری عمدتا ابزاری برای کارایی فنی باقی مانده است. این پژوهش نتیجه گیری می کند که توسعه شهری کرمان برای دستیابی به یک هویت پایدار و مدرن، نیازمند یک تغییر پارادایم از رویکرد مهندسی محور به یک فرآیند طراحی یکپارچه و چندرشته ای است تا بتواند از پتانسیل کامل تلفیق هنر و فناوری برای خلق فضاهای معنادار بهره مند شود.

کلیدواژه ها:

توسعه شهری ، هنر بومی ، فناوریهای نوین ، عمرانی ، تلفیق ، شهر کرمان