تحلیل مروری بهره برداری اقتصادی از اموال عمومی و اختصاصی شهرداری از طریق اجاره، مشارکت و مولدسازی

این مقاله با تمرکز بر بهره برداری اقتصادی از دارایی های عمومی و اختصاصی شهرداری ها نشان می دهد که سه خانواده ابزار اجاره دهی، واگذاری، بهره برداری مشارکت ها به ویژه مشارکت عمومی-خصوصی و مولدسازی پولی سازی دارایی ها اگرچه در ظاهر همگی به افزایش منابع مالی مدیریت شهری وعده می دهند اما از حیث منطق اقتصادی، پیامدهای حکمرانی و ریسک های بین نسلی یکسان نیستند. در سطح نظری، اجاره و اعطای امتیاز بهره برداری جریان نقدی نسبتا قابل پیش بینی و کم هزینه تری از نظر پیچیدگی قراردادی ایجاد می کند اما انعطاف پذیری مدیریت شهری را کاهش می دهد و در صورت ضعف ارزش گذاری و رقابت پذیری، مزایده به انتقال رانت و قفل شدگی دارایی می انجامد. در مقابل مشارکت های بلندمدت برای توسعه زیرساخت و خدمات بالقوه ظرفیت ادغام، سرمایه، نوآوری و مدیریت چرخه عمر را دارند اما به دلیل قراردادهای ناقص، هزینه های مبادله و زمینه های بازنگری تجدید نظر قراردادی می توانند به بدهی پنهان، تعهدات آتی و نابرابری اطلاعاتی منجر شوند. همچنین مولدسازی در معنای عام از فروش و اجاره بلندمدت تا بازیافت دارایی و ابزارهای مبتنی بر دارایی در کوتاه مدت توان تزریق منابع به پروژه های اولویت دار را دارد ولی اگر با قواعد شفاف بازسرمایه گذاری، استانداردهای حسابداری تعهدی و سازوکارهای پاسخگویی همراه نشود خطر کوتاه نگری بودجه ای و جابه جایی بار مالی به نسل های آینده را تشدید می کند. بر این اساس مقاله یک چارچوب یکپارچه برای طبقه بندی دارایی ها، انتخاب ابزار مناسب و طراحی سازوکارهای کنترل ریسک و پاسخگویی ارائه می کند تا شهرداری ها بتوانند بین درآمدزایی، عدالت شهری و پایداری مالی توازن برقرار کنند.

کلیدواژه ها:

مولدسازی دارایی ، اجاره بلندمدت ، مشارکت عمومی خصوصی ، واگذاری امتیاز بهره برداری ، ارزش افزایی و استحصال ارزش زمین ، حکمرانی و پاسخگویی مالی ، تامین مالی مبتنی بر دارایی ، مدیریت دارایی های شهری