تحلیل فضایی در مدیریت شهری مروری بر کاربردهای GIS، سنجش از دور و داده های مکانی برای عدالت فضایی و برنامه ریزی مبتنی بر شواهد

مرور عدالت و تصمیم گیری شهری هرچه بیشتر به داده های مکانی متکی است تا نابرابری ها را آشکار سازد، بارهای محیط زیستی را بسنجد و سرمایه گذاری هایی را هدف گذاری کند که دسترسی روزمره به خدمات را بهبود می دهند. این مقاله می کند که چگونه سامانه های اطلاعات جغرافیایی (GIS)، سنجش از دور و زیرساخت های داده های مکانی در پیشبرد عدالت فضایی و برنامه ریزی مبتنی بر شواهد در شهرها به کار گرفته می شوند. یافته ها را در طیف کاربردها محیط زیستی، دسترسی به خدمات، جابه جایی، زمین و مسکن، خطر و تاب آوری اقلیمی و حکمرانی مشارکتی نیز در میان خانواده های روشی از آمار فضایی و تحلیل شبکه تا تصمیم گیری چندمعیاره و یادگیری ماشین ترکیب می کنیم. این مرور با تکیه بر ادبیات میان رشته ای ارزیابی می کند که تحلیل های فضایی در چه شرایطی تصمیمات را تغییر می دهند، انتخاب های داده ای و روشی چگونه نتیجه ها را شکل می دهند و شکاف ها در پوشش، قابلیت انتقال و ارتباط با سیاست کجاست. استدلال ما این است که تحلیل فضایی زمانی بیشترین سهم را در نتایج عادلانه دارد که شاخص ها با مشارکت گروه های ذی نفع تعریف شوند، عدم قطعیت و اریبی فضایی سنجیده و ارتباط داده شود، و تحلیل در چرخه های برنامه ریزی شفاف تعبیه گردد که تشخیص را به ابزارهای سیاستی و پایش پیوند می زند. مقاله عمل گرایی تحلیل برابری محور را پیشنهاد می کند: تصریح اهداف توزیعی، گردش کار بازتولیدپذیر، و توجه به حریم، خصوصی، رضایت و حکمرانی داده. در پایان نتیجه می گیریم که فناوری های مکانی اکنون امکان عملیاتی کردن برنامه ریزی عدالت محور را در مقیاس های مکانی و زمانی ریز فراهم کرده اند؛ اما تحقق این پتانسیل مستلزم ظرفیت نهادی، استانداردهای روش باز و مشوق هایی است که uptake سیاستی را بر نوآوری صرف ترجیح دهند. مقاله با توصیه هایی برای عمل، شهرداری، سیاست، پژوهش و توسعه فناوری خاتمه می یابد و اولویت هایی چون هم کارزارهای منطقه ای داده، شاخص های متناسب با مسئله و ارزیابی های مستحکم اثرات توزیعی را برجسته می کند.

کلیدواژه ها:

عدالت فضایی ، مدیریت شهری ، برنامه ریزی مبتنی بر شواهد ، GIS ، سنجش از دور ، زیرساخت داده های مکانی ، یادگیری ماشین ، عدالت محیط زیستی