ارزیابی کیفیت زندگی در بافتهای فرسوده شهری با تاکید بر مسکن (مطالعه موردی: محله قلعه آبکوه، مشهد)

پژوهش حاضر به ارزیابی کیفیت زندگی در بافتهای فرسوده شهری با تمرکز بر مسکن در محله قلعه آبکوه مشهد پرداخته است. بافتهای فرسوده شهری به دلیل مشکلات ساختاری، اجتماعی و اقتصادی یکی از چالشهای بزرگ در شهرهای در حال رشد هستند که تاثیرات قابل توجهی بر کیفیت زندگی ساکنان آنها دارند. هدف اصلی این مطالعه بررسی اثرات ابعاد مختلف مسکن بر کیفیت زندگی در این بافت فرسوده و تحلیل روابط میان متغیرها با استفاده از مدل معادلات ساختاری است. برای این منظور پژوهش از روش توصیفی-تحلیلی استفاده کرده و داده های آن از طریق پرسشنامه هایی که توسط ۶۰ نفر از خانوارهای ساکن در محله قلعه آبکوه تکمیل شد جمع آوری گردید. در این پژوهش چهار بعد اصلی کیفیت زندگی شامل کیفیت کالبدی مسکن، کیفیت فضای مسکن، امنیت مسکن و حس تعلق به مسکن بررسی شدند. نتایج مدل معادلات ساختاری نشان داد که بیشترین تاثیر بر کیفیت زندگی ساکنان از سوی کیفیت کالبدی مسکن است. به دنبال آن امنیت مسکن، حس تعلق به مسکن و کیفیت فضای مسکن به ترتیب در اولویت های بعدی قرار دارند. این یافته ها اهمیت بهبود وضعیت کالبدی و امنیت مسکن را در بافتهای فرسوده به عنوان عوامل کلیدی ارتقای کیفیت زندگی ساکنان مورد تاکید قرار می دهند. این پژوهش می تواند مبنای تصمیم گیری برای تدوین سیاست های بهسازی و نوسازی مسکن در مناطق آسیب پذیر شهری باشد و راهکارهایی برای بهبود شرایط زندگی ساکنان بافت های فرسوده ارائه دهد. به ویژه نتایج آن می تواند به مسئولان شهری در جهت برنامه ریزی بهتر برای توسعه پایدار و ارتقای کیفیت زندگی ساکنان این مناطق یاری رساند.

کلیدواژه ها:

کیفیت زندگی ، مسکن ، بافت فرسوده ، مدل معادلات ساختاری ، محله قلعه آبکوه