واکاوی نقش باززنده سازی بافت فرسوده عودلاجان بر تقویت حس تعلق به مکان

این پژوهش به دنبال آن است که با بررسی تاثیر باززنده سازی بافت فرسوده در منطقه تاریخی عودلاجان نقش این اقدام را در تقویت حس تعلق ساکنان به مکان تحلیل کند. پیشینه مطالعات پیشین نشان داده اند که فرسودگی در بافت های شهری و تاریخی، منجر به کاهش کیفیت محیطی، افت ارزش های فرهنگی و تضعیف حس تعلق به مکان در میان ساکنان می شود. اهمیت این تحقیق در آن است که باززنده سازی بافت های فرسوده می تواند از طریق بهبود ساختارهای کالبدی و تقویت ارتباطات اجتماعی حس تعلق به مکان را در ساکنان احیا کند و به ارتقای کیفیت زندگی آنها منجر شود. در مقابل عدم بازآفرینی این بافت ها می تواند به ترک تدریجی ساکنین، افزایش مشکلات اجتماعی و از بین رفتن هویت تاریخی منطقه منجر شود. هدف این تحقیق شناسایی و تحلیل تاثیر باززنده سازی بافت فرسوده بر تقویت حس تعلق به مکان در ساکنان منطقه است. این پژوهش با هدف دستیابی به نتایجی انجام می شود که می تواند به عنوان مبنایی برای برنامه ریزی و سیاست گذاری های موثر در بازآفرینی بافت های تاریخی به کار گرفته شود. پژوهش با رویکرد کیفی و توصیفی انجام شده و از پرسشنامه و مشاهده مستقیم برای گردآوری داده ها استفاده کرده است. جامعه آماری شامل ساکنین و افراد ذینفع بوده که به صورت هدفمند انتخاب شدند. فرضیه اصلی پژوهش این است که باززنده سازی بافت های فرسوده از طریق ارتقای کیفیت محیطی و اجتماعی می تواند نقش مهمی در افزایش حس تعلق به مکان ایفا کند. تحلیل داده ها به روش تحلیل محتوا نشان می دهد که باززنده سازی این منطقه به طور موثری بر تقویت حس تعلق به مکان در میان ساکنین تاثیر داشته و این نتایج می تواند به عنوان مبنایی برای برنامه ریزی و سیاست گذاری در بازآفرینی بافت های تاریخی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

باززنده سازی ، بازآفرینی شهری ، عودلاجان ، حس تعلق به مکان ، توسعه پایدار شهری