ارزیابی معیارهای برنامه ریزی شهری مبتنی بر تاب آوری در برابر سوانح طبیعی (مطالعه موردی: شهر خرم آباد)

امروزه تاثیر آشکار حوادث طبیعی و مخاطرات زیست محیطی بر جوامع انسانی شهری و روستایی غیر قابل انکار است که همین مساله به عنوان دغدغه ای بزرگ برای برنامه ریزان و مدیران شهری تبدیل شده است. بر اساس پیشینه های پژوهشی گذشته که با عنوان تحقیق ارتباط دارند کیفیت ساخت و سازهای شهری و نوع طراحی شبکه های شهری و... در کاهش و افزایش بروز حوادث طبیعی بسیار تاثیرگذار می باشند در این میان رویکرد نوظهور تاب آوری، به عنوان رویکردی مطلوب و مناسب با عنوان پژوهش در راستای کاهش مخاطرات طبیعی به عنوان یکی از متغیرهای اصلی در نظر گرفته شده است مهم ترین اهداف پژوهش در پاسخ به این دو سوال گنجانده می شود، که معیارهای برنامه ریزی شهری کدامند؟ و به منظور مقابله با اثرات سوانح طبیعی شهر خرم آباد چه تدابیری باید اندیشید؟ در همین راستا با استفاده از توزیع پرسشنامه میان متخصصین و خبرگان شهری با جامعه آماری مشخص به بررسی تاثیر معیارهای طراحی شهری در کاهش مخاطرات طبیعی شهر خرم آباد پرداخته شده است از روش کمی - پیمایشی به منظور تحلیل و تجزیه اطلاعات استفاده شده است که تحلیل داده ها در نرم افزار آماری SPSS و تحلیل رگرسیون برای تعیین درجه اهمیت هر کدام از مولفه های برنامه ریزی استفاده شده است طبق نتایج حاصل شده بین تاب آوری شهر خرم آباد و مولفه های برنامه ریزی شهری رابطه مستقیم و مکملی وجود دارد و مولفه کاهش سوانح با بیشترین امتیاز و مولفه اقتصادی با کمترین امتیاز و سایر مولفه ها در میانه در زمینه تاب آوری و مقابله با سوانح طبیعی شهر خرم آباد تاثیرگذارند.

کلیدواژه ها:

تبیین معیار برنامه ریزی شهری ، تاب آوری ، سوانح طبیعی ، شهر خرم آباد