تحلیل و بررسی ویژگی های شهرسازی دوره صفویه به ویژه در مکتب اصفهان و مقایسه آن با اصول و رویکردهای شهرسازی خلاق

هدف پژوهش حاضر تحلیل و بررسی ویژگی های شهرسازی دوره صفویه به ویژه در مکتب اصفهان و مقایسه آن با اصول و رویکردهای شهرسازی خلاق است. این مطالعه به دنبال شناسایی عناصر کلیدی، رویکردها و تاثیرات فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی بر شکل گیری شهرها در این دو دوره بوده که با روش پژوهش تاریخی تطبیقی انجام شده است. مطالعه تاریخی به بررسی منابع تاریخی، متون و اسناد مربوط به دوره صفویه برای شناسایی ویژگی های شهرسازی و تاثیرات فرهنگی آن پرداخته و تحلیل مقایسه ای (تطبیقی) به مقایسه اصول و روش های شهرسازی خلاق با ویژگی های شهرسازی مکتب اصفهان با تاکید بر نقاط قوت و ضعف هر کدام اشاره دارد. نتایج نشان داده است که در شهرسازی خلاق، هویت فرهنگی به عنوان عنصری پویا و متغیر در نظر گرفته می شود که به طراحی فضاهای شهری کمک می کند تا نه تنها با گذشته ارتباط برقرار کنند بلکه نیازهای فرهنگی و هنری جوامع مدرن را نیز پاسخ دهند. در این رویکرد، طراحان شهری به دنبال ارتقای هویت فرهنگی از طریق ادغام هنر و معماری بومی با نیازهای معاصر هستند. در شهرسازی مکتب اصفهان هویت فرهنگی بیشتر به معنای حفظ و بازتاب اصول فرهنگی و مذهبی گذشته در طراحی فضاهای شهری است. این رویکرد تاکید بیشتری بر توازن میان فضای شهری و تاریخ، مذهب و فرهنگ مردم دارد. در اینجا هر فضای شهری به عنوان یک جزء از یک مجموعه بزرگ تر فرهنگی و اجتماعی دیده می شود که هدف آن تقویت هویت فرهنگی و اجتماعی مردم است.

کلیدواژه ها:

شهرسازی ، شهر خلاق ، مکتب اصفهان