بررسی نقش آب در معماری منظر باغ ایرانی از دیدگاه پدیدارشناسی

باغ در فرهنگ ما ایرانیان همانگونه که در متون دینی بدان اشاره شده است همان بهشت وعده داده شده است. لذا در پیرامون توصیف بهشت از رودهای روان و درختان به کرات سخن گفته شده است. باغ های ایرانی همواره مورد توجه و علاقه مردم ایران زمین قرار داشته است و در طول تاریخ از پیشینه های درخشان برخوردار بوده است. این باغ ها الهام بخش و الگو برای سایر کشورها نیز می باشند. عمده دلیل احداث باغ در داخل و یا حاشیه شهرها و همچنین عنایت بشر به آن ضمن تاثیرپذیری از فرهنگ به دلیل قرارگیری بخش اعظمی از خاک سرزمین ما در اقلیم گرم و خشک است. با تکیه بر تعاریف گوناگون از مفهوم باغ که در لغت نامه ها و کتب مختلف آمده است، آب یکی از مهمترین عناصر تشکیل دهنده این کاربری محسوب می شود که نقش پررنگی در ایجاد سبزینگی و طراوت را به همراه دارد. هدف از این پژوهش بررسی نقش آب در باغ ایرانی است. در ابتدا به تعاریفی از باغ، پدیدارشناسی و معماری منظر در قالب مبانی نظری که به روش کتابخانه ای گردآوری شده است ارائه و سپس نحوه اثرگذاری این نعمت الهی در باغ تحت عنوان پدیدارشناسی و نقش آن در شکل گیری باغ ایرانی پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

معماری منظر ، آب ، پدیدارشناسی