بررسی پیشرفت های فناوری نوین در مواد و مصالح ساختمانی و تاثیر آن بر کاهش اثرات زیست محیطی

صنعت ساختمان یکی از بزرگترین مصرف کنندگان منابع طبیعی و تولید کنندگان گازهای گلخانه ای و پسماند در جهان است. در پاسخ به بحران های زیست محیطی پارادایم جدیدی در عرصه ساخت و ساز در حال شکل گیری است که بر پایه توسعه پایدار و اقتصاد چرخشی استوار است. این مقاله به بررسی نظام مند پیشرفت های نوین در فناوری مواد و مصالح ساختمانی و نقش محوری آن ها در کاهش اثرات منفی زیست محیطی می پردازد. با استفاده از روش مرور سیستماتیک ادبیات، این تحقیق مصالح را در پنج دسته اصلی طبقه بندی کرده است: مصالح با کارایی بالا مانند بتن های مهندسی شده و فولادهای پیشرفته، مصالح هوشمند و پاسخگو، مصالح با محتوای بازیافتی بالا و زیست محور، فناوری های پوشش دهی و نانو، مواد و فناوری های نوین عایق کاری. یافته ها نشان می دهد که بتن های ژئوپلیمری و کربناتی می توانند تا ۸۰ درصد انتشار CO۲ را در مقایسه با بتن پرتلند معمولی کاهش دهند. مصالح هوشمند مانند شیشه های الکتروکرومیک قادر به کاهش ۲۵ تا ۵۰ درصدی انرژی مصرفی برای سرمایش و گرمایش هستند. به کارگیری مصالح بازیافتی مانند بتن بازیافتی و آسفالت های گرم بازیافتی و مصالح زیست محور مانند چوب مهندسی شده و میسلیوم نه تنها بار بر منابع طبیعی را کم می کنند بلکه مسیر را برای تحقق اقتصاد چرخشی هموار می سازند. نهایتا نتیجه گیری می شود که ادغام این فناوری های نوین همراه با رویکردهای طراحی یکپارچه پتانسیل تبدیل صنعت ساختمان از یک تهدید زیست محیطی به یک بخش پیشرو در توسعه پایدار را دارد. با این وجود چالش هایی مانند مقررات، هزینه اولیه و مقاومت در برابر تغییر توجه و تلاش بیشتری را می طلبد.

کلیدواژه ها:

مصالح ساختمانی ، نوین ، توسعه پایدار ، اثرات زیست محیطی ، بتن ژئوپلیمری