الگوی مدیریتی بهسازی و نوسازی شهری با رویکرد توسعه متوازن محلی

بهسازی و نوسازی شهری به عنوان یکی از مهمترین مداخلات مدیریت شهری نقش تعیین کننده ای در ارتقای کیفیت زندگی، کاهش نابرابری های فضایی و تحقق توسعه پایدار شهری ایفا می کند. با این حال تجربه های عملی نشان می دهد که غلبه رویکردهای صرفا کالبدی و پروژه محور در نوسازی شهری در بسیاری از موارد به تشدید نابرابری های محلی و تضعیف انسجام اجتماعی منجر شده است. از این رو توجه به الگوهای مدیریتی کارآمد که بتوانند فرآیند بهسازی و نوسازی را در راستای توسعه متوازن محلی هدایت کنند به ضرورتی اساسی تبدیل شده است. هدف این مقاله، تحلیل ادبیات نظری و تجربی مرتبط با بهسازی و نوسازی شهری و تبیین یک الگوی مدیریتی مناسب با رویکرد توسعه متوازن محلی است. پژوهش حاضر از نوع مروری تحلیلی بوده و با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی، مطالعات داخلی و خارجی مرتبط با نوسازی شهری، حکمرانی شهری و توسعه متوازن مورد بررسی قرار گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که موفقیت برنامه های بهسازی و نوسازی شهری مستلزم توجه همزمان به ابعاد کالبدی، اجتماعی و مدیریتی است و مدیریت یکپارچه، محله محوری و مشارکت فعال ذی نفعان محلی از مهم ترین مولفه های تحقق توسعه متوازن محلی به شمار می روند. بر این اساس الگوی مدیریتی پیشنهادی مقاله با تاکید بر هماهنگی نهادی، مشارکت محله محور و تعامل میان سطوح مختلف مدیریت شهری می تواند زمینه کاهش نابرابری های فضایی و ارتقای پایداری اجتماعی در فرآیند نوسازی شهری را فراهم سازد. نتایج این پژوهش می تواند به عنوان مبنایی نظری و کاربردی برای سیاست گذاری و برنامه ریزی مدیریت شهری مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بهسازی و نوسازی شهری ، توسعه متوازن محلی ، مدیریت شهری ، محله محوری ، حکمرانی شهری