مطالعه کارکرد فاکتورهای تاب آوری اجتماعی در بافت فرسوده شهری (مطالعه موردی محله سنگ سیاه شیراز)

این پژوهش به بررسی نقش و کارکرد فاکتورهای تاب آوری اجتماعی در افزایش پایداری و کاهش آسیب پذیری در بافت های فرسوده شهری می پردازد. مطالعه به صورت کیفی-کمی روش ترکیبی طراحی شده و محله «سنگ سیاه» شیراز به عنوان نمونه موردی انتخاب گردید. هدف اصلی تعیین مولفه های کلیدی تاب آوری اجتماعی (مانند سرمایه اجتماعی، همبستگی اجتماعی، دسترسی به خدمات اجتماعی، شبکه های حمایتی محلی و مشارکت اجتماعی) و ارزیابی میزان تاثیر هر یک بر تاب آوری کلی محله است. داده ها از طریق پرسشنامه ساخت یافته (= نمونه معین)، مصاحبه های نیمه ساختاریافته با کلید informants محلی و تحلیل اسناد برنامه ریزی شهری جمع آوری می شود. تحلیل داده های کمی با استفاده از روش های آمار توصیفی و تحلیل عاملی تاییدی (CFA) و تحلیل رگرسیونی انجام خواهد شد و داده های کیفی با روش تحلیل محتوا، کدگذاری موضوعی تبیین می گردد. نتایج پژوهش می تواند چارچوبی کاربردی برای برنامه ریزان شهری و سیاستگذاران فراهم آورد تا سیاست های توانمندسازی اجتماعی را در باززنده سازی بافت فرسوده بگنجانند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری اجتماعی ، بافت فرسوده ، محله سنگ سیاه ، سرمایه اجتماعی ، نوسازی شهری ، شیراز