تحلیل ساختار فضایی مسکن و نابرابری در دسترسی به خدمات شهری با تاکید بر منطقه ۳ شهر قزوین

توزیع عادلانه خدمات شهری یکی از ارکان اساسی تحقق توسعه پایدار و عدالت اجتماعی در عرصه شهری به شمار می رود. این پژوهش با هدف تحلیل الگوی فضایی توزیع خدمات و سنجش میزان برخورداری محلات منطقه ۳ شهر قزوین از این خدمات انجام شده است. روش تحقیق حاضر از نوع کاربردی و رویکرد حاکم بر آن توصیفی-تحلیلی است. داده های مورد نیاز از طریق مطالعات اسنادی و میدانی و از منابعی همچون شهرداری و مرکز آمار ایران گردآوری شد. برای تحلیل داده ها از مدل های تصمیم گیری چندمعیاره شامل فرآیند تحلیل سلسله مراتبی برای وزن دهی به شاخص ها و تلفیق لایه ها در محیط سامانه اطلاعات جغرافیایی استفاده شده است. یافته ها نشان می دهد که شکاف محسوسی در سطح برخورداری محلات از خدمات شهری وجود دارد؛ به طوری که نواحی مرکزی و جنوبی از تراکم و دسترسی بالاتری برخوردارند در حالی که نواحی شمالی و حاشیه ای به ویژه در حیطه دسترسی به فضاهای سبز و خدمات آموزشی با محرومیت نسبی مواجه هستند. این نابرابری فضایی بازتابی از ساختار نامتوازن برنامه ریزی شهری در منطقه است. در نتیجه این مطالعه بر ضرورت بازتوزیع منابع و اولویت بندی سرمایه گذاری در نواحی محروم همچنین بازنگری در سیاست های تخصیص زمین و مسکن تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

عدالت فضایی ، خدمات شهری ، سامانه اطلاعات جغرافیایی ، برنامه ریزی شهری ، منطقه ۳