بررسی چارچوب جدید برای ارزیابی سرزندگی شهری و توسعه پایدار

سرزندگی شهری نیروی محرکه توسعه پایدار شهری است و بر رفاه ساکنان آن تاثیر می گذارد. برای درک و ارزیابی بهتر آن، سرزندگی شهری از منظر ارگانیسم شهری تعریف شد و چارچوب مفهومی جدید که با سه جنبه، رشد، تنوع و تحرک مرتبط است، پیشنهاد شد. در این مقاله با ترکیب چندین مجموعه از داده های ناهمگن یک سیستم شاخص ارزیابی طراحی شد که شامل شش بعد جمعیت، اقتصاد، جامعه، دولت، محیط زیست و پیوندهای خارجی است و آن را در شهرهای شمال غرب به کار برده شد. نتایج نشان می دهد که شهر بناب در آذربایجان شرقی دارای سطح متوسط سرزندگی شهری است اما از نظر محیط زیست خود ضعیف است. شهرهایی با سرزندگی بالا در کمربند توسعه نزدیک به مرکز استان با برنامه ریزی تراکم شهری توزیع شده اند. تفاوت های منطقه ای در پیوندهای خارجی و سرزندگی جمعیت قابل توجه است و این دو بعد نقاط ضعفی را برای بسیاری از شهرها ایجاد می کند. تفاوت های بین منطقه ای مرتبط با سرزندگی اجتماعی کمترین مقدار را دارند. سرزندگی نه تنها از درون سیستم شهری ناشی می شود بلکه به محیط خارجی نیز بستگی زیادی دارد. مفهوم چارچوب جدید و ارزیابی مربوطه به عنوان مبنایی برای تحقیقات آینده در نظر گرفته شده اند و مطالعه موردی می تواند پشتیبان کلیدی برای تصمیم گیری در برنامه ریزی و مدیریت شهری ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

سرزندگی شهری ، توسعه پایدار ، مدیریت شهری ، تراکم شهری ، پیوند خارجی