تحلیل معماری بومی اقلیم گرم و مرطوب ایران با رویکرد سیستم های خورشیدی غیرفعال

در اهمیت ارتباط معماری با شرایط محیط طبیعی شکی نیست و این ارتباط به شدت به شرایط اقلیمی وابسته است. در ایران بخش اصلی مناطق در اقلیم گرم و حارهای قرار گرفته است بنابراین همیشه در احداث بناهای گوناگون توجه به چنین شرایط محیطی مدنظر معماران بوده است این مقاله طرز تفکر نوینی نسبت به معماری ارائه می کند که در طی آن طراحی بناها با مطالعه دقیق، موقعیت اقلیم، مصالح بومی ساختمانی و به ویژه تابش خورشید مورد بحث قرار می گیرد. این تفکر کمک می کند تا بتوان از انرژی های محیطی بالقوه در معماری بهره مند شد. معماری بومی و قدیمی ایران رابطه ای قوی با ویژگی های تابش خورشیدی و اقلیم مناطق گرم داشته اند. متاسفانه امروزه اتکای نادرست به تامین و استفاده از انرژی های فسیلی ما را از چنین تفکری دور کرده است. سیستم های غیر فعال خورشیدی، دارای شیوه های ساده و کاربردی بوده و نیاز به نگهداری اندک یا ناچیزی دارند همچنین این سیستم ها نیاز به هیچ گونه انرژی ورودی خارجی ندارد و از این رو آلودگی های محیطی تولید نمی کنند. این مقاله به بررسی راهکارهای معمارانه بومی استفاده از سیستم های خورشیدی غیر فعال در شهرهای اقلیم گرم و مرطوب ایران پرداخته و در پی یافتن الگوهای واحد کارآمد در نمونه های مورد بررسی است.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، سیستم خورشید غیر فعال ، اقلیم گرم و مرطوب ، انرژی های محیطی بالقوه