معماری انعطاف پذیر و نقش آن در بهبود ایمنی سازهای ساختمانها در برابر زلزله

امروزه رویکردهای صلب و قطعی در طراحی ساختمان پاسخگوی نیازهای پویای محیطی و مخاطرات غیر مترقبه نیست. این مقاله با هدف تبیین نقش معماری انعطاف پذیر به عنوان یک راهبرد موثر و پیشگیرانه در بهبود ایمنی سازه ای، به بررسی سازوکارهایی می پردازد که از طریق طراحی هوشمندانه، فضل مصالح و سیستم های سازه ای تاب آوری ساختمان در برابر بارهای شدید به ویژه زلزله را افزایش می دهند. روش تحقیق به کار گرفته شده توصیفی- تحلیلی با رویکردی میان رشته ای است که از طریق مطالعه اسناد معتبر، تحلیل نمونه های موفق جهانی و استنتاج، طراحی، چارچوب مفهومی مقاله را شکل می دهد. یافته های پژوهش نشان می دهد که انعطاف پذیری در معماری در سه سطح کاربری کالبدی و سازه ای قابل تحقق است و از طریق راهبردهایی چون پلان های آزاد و بدون دیوارهای باربر ثابت، به کارگیری سازه های غشایی و کششی، اتصالات نیمه صلب و مفصل، طراحی ماژولار و پیش ساخته و ایجاد فاصله های هوشمند می توان ظرفیت جذب و اتلاف انرژی سازه را به طور معناداری بهبود بخشید. این مقاله در انتها ضرورت بازنگری در مقررات ملی ساختمان و همچنین آموزش حرفه ای معماران و مهندسان را به منظور پذیرش و به کارگیری این تفکر نوین پیشنهاد می دهد.

کلیدواژه ها:

طراحی معماری ، عملکرد لرزه ای ، ساختمان های شهری ، فرم معماری ، ایمنی لرزه ای