تحلیل بستر در بازتولید الگوی مسکن اجتماعی خوانشی از مسکن تدریجی در پروژه ی Quinta Monroy

در بسیاری از پروژه های معماری بستر صرفا به عنوان مجموعه ای از محدودیت های بیرونی تلقی می شود و معماری نقشی تعیین کننده در شکل گیری پروژه های مسکونی دارد؛ به ویژه در مسکن اجتماعی که مستقیما با ساختارهای اقتصادی اجتماعی و سیاسی جامعه درگیر است. بسیاری از پروژه های مسکن در نتیجه ی تقلیل بستر به یک سایت فیزیکی و نادیده گرفتن لایه های پیچیده پیرامونی در دستیابی به کیفیت زیست پذیری و پایداری اجتماعی ناکام می مانند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل نقش بستر به عنوان یک شبکه ی چندلایه در شکل گیری مجموعه مسکونی کوئینتا مونروی در شهر ایکیکه شیلی انجام شده است. روش تحقیق مبتنی بر رویکرد تحلیلی توصیفی و مطالعه ی موردی بوده و بستر پروژه در ابعاد اقلیم، جغرافیا، اجتماع، فرهنگ، سیاست، اقتصاد و تکنولوژی صنعت مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان می دهد که تصمیمات کلیدی طراحی از جمله انتخاب الگوی مسکن تدریجی، سازماندهی فضایی حول حیاط های مشترک، پاسخ های اقلیمی کم هزینه و تعریف نیم خانه به عنوان قاب، رشد مستقیما از شرایط بستر و تعامل میان لایه های آن استخراج شده اند. در عین حال بررسی پیامدهای بلندمدت پروژه نشان می دهد که بدون پشتیبانی نهادی، چارچوب های مدیریتی و سیاست های زمین شهری برخی اهداف اجتماعی پروژه در طول زمان تضعیف شده اند. این پژوهش نشان می دهد که موفقیت نسبی کوئینتا مونروی نه حاصل یک راه حل فرمی منفرد بلکه پیامد خوانش دقیق بستر و تبدیل محدودیت های اقتصادی، اجتماعی و کالبدی به راهبردهای طراحی است؛ رویکردی که می تواند به عنوان الگویی انتقادی برای پروژه های مسکن اجتماعی در بسترهای مشابه مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تحلیل بستر ، مسکن اجتماعی ، کوئینتا مونروی ، مسکن تدریجی ، زمینه گرایی