طراحی اورژانس با رویکرد کاهش استرس بیماران

بخش اورژانس به عنوان یکی از پرتنش ترین فضاهای درمانی نقش بسزایی در تجربه روانی بیماران و همراهان آنان ایفا می کند. عوامل متعددی از جمله ازدحام، ناآشنایی فضایی، صداهای ناهنجار، نورپردازی نامناسب و ضعف در نظام راه یابی می توانند منجر به افزایش سطح استرس و اضطراب بیماران شوند. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش طراحی معماری بخش اورژانس با رویکرد انسان محور در کاهش استرس بیماران و بهبود کیفیت تجربه فضایی آنان است. این پژوهش با روش مروری تحلیلی و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای و بررسی مقالات علمی معتبر در حوزه معماری بیمارستان، روان شناسی محیطی و طراحی مبتنی بر شواهد انجام شده است. پس از گردآوری و تحلیل منابع شاخص های موثر طراحی شامل سازماندهی فضایی، نور طبیعی، رنگ، آکوستیک، خوانایی محیط و سیستم راه یابی شناسایی و دسته بندی شدند. یافته های پژوهش نشان می دهد که به کارگیری اصول طراحی انسان محور و توجه به نیازهای روانی بیماران در فضاهای اورژانسی می تواند به طور معناداری موجب کاهش استرس، افزایش احساس امنیت و ارتقای رضایت مندی کاربران شود. نتایج این پژوهش می تواند به عنوان چارچوبی راهبردی برای معماران و طراحان فضاهای درمانی در راستای ارتقای کیفیت محیط های اورژانس مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

طراحی اورژانس ، روان شناسی محیطی ، کاهش استرس ، مولفه های فضایی