هویت بومی و روایت فرهنگی در طراحی سرای فرش قم

فرش دستبافت قم به عنوان یکی از نمادهای هنر و فرهنگ ایرانی در بردارنده ی جهان بینی نظم هندسی و روایت فرهنگی خاصی است که ریشه در زندگی بومی و اقلیم کویری این شهر دارد. در کنار آن معماری بومی قم با ساختاری درون گرا، اقلیم پذیر و هویت مند بازتابی از تعامل انسان، طبیعت و فرهنگ است. با افول تدریجی جایگاه فرهنگی فرش در جامعه معاصر، بازخوانی پیوند میان «فرش و معماری بومی» میتواند به خلق فضاهایی منجر شود که نه تنها کارکرد اقتصادی، بلکه ارزش فرهنگی و هویتی نیز داشته باشند. این پژوهش با هدف تحلیل محتوای نمادین معماری بومی قم و فرش دستبافت به بررسی چگونگی بازنمایی هویت بومی و روایت فرهنگی در طراحی سرای فرش قم می پردازد. روش تحقیق کیفی و مبتنی بر تحلیل تفسیری متون، اسناد، تصویری و نمونه های معماری بومی است. یافته ها نشان می دهد که مفاهیمی چون درون گرایی، مرکزیت، نظم هندسی و روایت نمادین فضا عناصر مشترک میان فرش قمی و معماری سنتی این شهرند. بر این اساس طراحی سرای فرش میتواند با بازآفرینی این نمادها و الگوها به مثابه روایت فضایی، فرهنگ عمل کند و نقش واسطه ای میان گذشته و امروز ایفا نماید.

کلیدواژه ها:

هویت ، بومی ، روایت فرهنگی ، سرای فرش ، قم ، معماری بومی ، تفسیر محتوای نمادین