بررسی نقش هنر درمانی در طراحی مجموعه های فرهنگی و هنری ویژه معلولین جسمی-حرکتی

پژوهش انجام شده به بررسی نقش هنر درمانی در طراحی مجموعه های فرهنگی و هنری ویژه معلولین جسمی حرکتی می پردازد. هدف اصلی تحقیق تبیین چگونگی تاثیر اصول هنر درمانی در ارتقای کیفیت، روانی، اجتماعی و فضایی محیط های فرهنگی و ارائه راهکارهایی برای ایجاد فضاهای انسان محور آرام بخش و توانمندساز برای افراد دارای محدودیت های جسمی حرکتی است. روش تحقیق به صورت توصیفی-تحلیلی و بر پایه ی مطالعات کتابخانه ای تحلیل محتوای نظری و بررسی نمونه های طراحی فرهنگی درمانی انجام شده است. در بخش مبانی نظری مفاهیم پایه ی هنر درمانی و رابطه ی آن با معماری تبیین و شاخص های کلیدی آن شامل، نور، رنگ، فرم، بافت، آکوستیک، ارتباط با طبیعت و دسترس پذیری استخراج گردیده است. سپس اصول طراحی مبتنی بر این مولفه ها در قالب جدول راهبردهای فضایی و معیارهای روانی ادراکی تدوین شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که به کارگیری مولفه های هنر درمانی در طراحی فضاهای فرهنگی میتواند موجب افزایش حس آرامش، تعلق، خلاقیت، کاهش اضطراب و تقویت تعاملات اجتماعی در میان معلولین جسمی حرکتی گردد. در پایان چارچوبی پیشنهادی برای طراحی مجموعه های فرهنگی ارائه می شود که با تاکید بر تلفیق بعد کالبدی، روان شناختی و اجتماعی، فضلی الگویی کارآمد برای معماران در خلق محیط هایی درمانگر، الهام بخش و انسان محور فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

هنر درمانی ، معلولین ، مجموعه فرهنگی ، هنری ، معلولین جسمی-حرکتی