مطالعه تطبیقی فرایند تامین اسکان موقت پس از زلزله شهر بم در سال ۱۳۸۲ و زلزله شهر سرپل ذهاب در سال ۱۳۹۶ با تاکید بر مولفه های زمینه گرایی

جهان انسانی گاهگاهی با گونه ای از بلایای طبیعی در مقیاس های متفاوت مواجه می شود که علاوه بر مرگ و میر انسان ها و ویرانی خانه ها آواره شدن تعداد زیادی از افراد بشر را به همراه دارد. هر سال به طور متوسط ۳ میلیون نفر پس از بروز حوادث طبیعی بی خانمان می شوند که حدود ۸۰ درصد مربوط به افرادی است که در اثر وقوع زلزله خانه هایشان ویران شده است. روش های ساخت و مصالح نوین در تولید سرپناه موقت موضوع تحقیقات بسیاری بوده است ولی به تطبیق الگوی ساخت سکونتگاه های موقت با دیگر شرایط محیط و زمینه اطراف از قبیل جغرافیا، فرهنگ مردم، اقلیم و... کمتر توجه شده است. در این پژوهش پس از آشنایی با مقوله اسکان موقت و زمینه گرایی استفاده از روش پیمایش پرسشنامه ای از متخصصین و کارشناسان معماری شاغل در حوزه اسکان موقت سرپل ذهاب گزینه های مختلف زمینه گرایی برای افراد استفاده کننده در اسکان موقت لیست گردید. سپس متناظر آن میزان اثرگذاری و باربندی هر یک از عوامل زمینه گرا (اقتصادی، کالبدی، جغرافیایی، تاریخی، اجتماعی) خواسته شد. سپس به روش های آماری داده های جمع آوری شده مورد تجزیه و تحلیل و بررسی قرار گرفت و در نهایت پس از رتبه بندی عوامل زمینه گرایانه اصول و شاخص های پیشنهادی بر مبنای عوامل زمینه گرا در سه سطح سایت، کالبد بیرونی و فضای نتیجه گیری و لیست گردید.