طراحی مجموعه مسکونی با رویکرد سرزندگی در جهت تداوم سکونت در بافت فرسوده

با گذر زمان و افزایش جمعیت در کشورهای در حال توسعه موضوع مسکن همیشه به عنوان یک معضل جدی مطرح بوده است و گسترش شهرها به سمت خارج و مهاجرت ساکنین از بافت فرسوده به سمت بافت میانی جدید باعث کاهش سرزندگی محلات شده است. این مقاله به بررسی راهکارهای طراحی مجموعه مسکونی در بافت با هدف تداوم سکونت و افزایش سرزندگی می پردازد. هدف بهبود کیفیت زندگی ساکنین و تحریک انگیزه ماندگاری افراد از طریق بهبود کیفیت های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و زیست محیطی می باشد. برای این منظور از روش های توصیفی و ابزار کتابخانه ای و جست وجو در پایگاه های اطلاعاتی معتبر استفاده شده است. هر یک از ابعاد سرزندگی شامل اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، کالبدی و زیست محیطی به صورت مقایسه ای و تجمیعی مورد بررسی قرار می گیرند. در آخر فراوانی هر یک از مولفه ها بر مبنای مرور ادبیات و از طریق روش تحلیل محتوا استخراج شده است. نتایج نشان می دهد بعد فرهنگی و اجتماعی بیشترین تاثیر را نسبت به بعد اقتصادی، کالبدی و زیست محیطی در افزایش سرزندگی در بافت های فرسوده دارند.

کلیدواژه ها:

مسکن ، تداوم سکونت ، سرزندگی ، فراوانی