راهکارهای بهره گیری از نور طبیعی در معماری مسکونی با تاکید بر فضاهای نیمه باز در اقلیم گرم و خشک

نور طبیعی یکی از عناصر بنیادین معماری است که علاوه بر تامین روشنایی بر سلامت جسمی، روانی و کیفیت تجربه فضایی ساکنان تاثیرگذار است. در معماری سنتی ایران استفاده از عناصری چون حیاط مرکزی، ایوان، رواق و روزن ها، امکان بهره گیری هوشمندانه از نور روز را فراهم کرده و در عین حال شرایط اقلیمی را تعدیل می کرد. به کارگیری شیشه های رنگی و ارسی ها نیز علاوه بر کاهش خیرگی کیفیتی معنوی و زیباشناختی به فضا می بخشید. با وجود این معماری معاصر تحت فشار تراکم شهری و وابستگی به نور مصنوعی بخش قابل توجهی از این ظرفیت ها را از دست داده است. طراحی هدفمند بازشوها، نورگیرها، پوسته های بازتابنده و ترکیب نور طبیعی با نور مصنوعی می تواند ضمن کاهش مصرف انرژی آسایش بصری و زیستی ساکنان را ارتقا دهد بنابراین بازخوانی اصول سنتی و تلفیق آن با فناوری های نوین ضرورتی اساسی برای دستیابی به معماری پایدار و انسان محور است.

کلیدواژه ها:

نور طبیعی ، معماری مسکونی ، معماری سنتی ، ایران ، روشنایی روز ، اقلیم گرم و خشک ، معماری پایدار