نقش تعامل کودک و طبیعت در طراحی فضاهای آموزشی با رویکرد باغ مدرسه

در سال های اخیر توجه به نقش محیط های آموزشی در شکل گیری تجربه های یادگیری و رشد همه جانبه ی کودکان جایگاه ویژه ای در معماری معاصر یافته است. پژوهش های مختلف نشان می دهند که حضور موثر طبیعت و فضاهای باز در محیط مدرسه زمینه ساز افزایش خلاقیت، تمرکز و کیفیت آموزشی دانش آموزان است. در این میان الگوی باغ مدرسه با هدف تلفیق عناصر طبیعی و فضاهای باز در ساختار معماری مدارس به عنوان رویکردی نوین و پایدار مطرح می شود. هدف این پژوهش تبیین نقش تعامل کودک و طبیعت در طراحی فضاهای آموزشی با تاکید بر ترکیب هماهنگ عناصر طبیعی و فضاهای باز در محیط و معماری مدرسه است. یافته ها نشان می دهد که طراحی هوشمندانه فضاهای باز آموزشی و به کارگیری عناصر طبیعی همچون گیاه، نور، آب و زمین در سازماندهی کالبدی مدرسه باعث ارتقای کیفیت آموزشی، تقویت حس تعلق به محیط و افزایش سلامت روانی دانش آموزان می شود. در نهایت باغ مدرسه به عنوان الگویی پایدار در طراحی فضاهای آموزشی معرفی می شود که می تواند با ایجاد تعامل میان کودک، طبیعت و معماری کیفیت محیط های یادگیری را به صورت معنادار ارتقا دهد. هدف این پژوهش، تبیین و تحلیل نقش تعامل کودک و طبیعت در طراحی فضاهای آموزشی با رویکرد باغ مدرسه است؛ به گونه ای که از طریق تلفیق عناصر طبیعی در محیط مدرسه و فضاهای باز در معماری آن، زمینه ی ارتقای کیفیت آموزشی، پرورش خلاقیت و افزایش سلامت روانی و اجتماعی دانش آموزان فراهم گردد. روش پژوهش در تحقیق حاضر توصیفی و تحلیلی می باشد و برای گردآوری اطلاعات از ابزارهای کتابخانه ای بهره گرفته شده است که در آن به جمع آوری داده ها از طریق بررسی منابع و متون موجود و دستاوردهای پژوهش های پیشین در این زمینه صورت گرفته است.

کلیدواژه ها:

باغ مدرسه ، فضای باز ، آموزشی ، تعامل کودک و طبیعت ، کیفیت آموزشی ، محیط یادگیری