ساختمان های بلندمرتبه به عنوان تجلیگاه توسعه شهری در قرن بیست و یکم در قلب بحران زیست محیطی قرار گرفته اند و الگوهای سنتی مصرف انرژی و تعامل با اقلیم را به چالش کشیده اند

ساختمان های بلندمرتبه به عنوان تجلیگاه توسعه شهری در قرن بیست و یکم در قلب بحران زیست محیطی قرار گرفته اند و الگوهای سنتی مصرف انرژی و تعامل با اقلیم را به چالش کشیده اند. این پژوهش در پی ارائه یک الگوی پارادایمی نوین است که طی آن، دو حوزه متمایز معماری پایدار (چارچوب نظری کلان) و معماری سبز (مجموعه راهکارهای اجرایی) نه تنها هم افزایی بلکه در طراحی بلندمرتبه سازی به یک واحد عملکردی همگرا تبدیل شوند. این مقاله با فراتر رفتن از رویکردهای توصیفی بر توسعه یک چارچوب تحلیلی ترکیبی تمرکز دارد که مستقیما بر اصول ششگانه پایداری مانند حفاظت انرژی و کار با اقلیم تاکید می کند. تحلیل موردی پروژه های پیشگام نشان می دهد که به کارگیری استراتژی های پیشرفته مانند نماهای انطباق پذیر و سیستم های تولید انرژی در محل (On-site Wind) می تواند مصرف انرژی خالص ساختمان را تا حدود ۵۰ درصد کاهش دهد و در برخی شبیه سازی های ایده آل این مقدار تا حدود ۹۰ درصد نیز گزارش شده است. ما همچنین بر تاثیر طراحی عمودی بر مقیاس شهری و ضرورت حفظ کیفیت منظر در تعامل با این سازه های عظیم تاکید می کنیم. این تحقیق یک مدل ارزیابی عملکرد زیست محیطی نهایی را برای مهندسان و معماران ارائه می دهد که قابلیت دفاعی بالایی در برابر داوری های تخصصی دارد و مسیر گذار از طراحی سنتی به معماری بلندمرتبه خودکفا را ترسیم می کند.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، معماری سبز ، ساختمان های بلند مرتبه ، فناوری نو ، عملکرد انرژی