ارزیابی نقش فضاهای نیمه باز پویا در بهبود تجربه محیطی و ارتقای رضایت ساکنان مجتمع های مسکونی

فضاهای نیمه باز پویا به عنوان حلقه واسط میان فضای داخلی و بیرونی نقش مهمی در کیفیت زندگی و رضایت ساکنان مجتمع های مسکونی دارند. این پژوهش به بررسی تاثیر انعطاف پذیری این فضاها بر تجربه محیطی و رفاه روانی ساکنان می پردازد. هدف اصلی تحلیل رابطه طراحی انعطاف پذیر فضاهای نیمه باز و ارتقای کیفیت محیطی است. نتایج نشان می دهد فضاهای نیمه باز پویا با فراهم کردن نور طبیعی، تهویه، ارتباط بصری با محیط اطراف و امکان تعامل اجتماعی تجربه ای چندحسی و غنی ایجاد کرده و حس تعلق، سرزندگی و رضایت کاربران را افزایش می دهند. در شرایط بومی، طراحی انعطاف پذیر این فضاها پاسخگوی نیازهای متنوع خانوارها و سبک های زندگی مختلف است و به تقویت تعاملات اجتماعی می انجامد. با وجود این، مزایا چالش هایی چون حریم، خصوصی بودن، شرایط اقلیمی و نگهداری باید در طراحی مدنظر قرار گیرد. این مطالعه با جمع بندی یافته ها راهنمایی علمی و عملی برای معماران و برنامه ریزان شهری ارائه می دهد تا با بهره گیری از طراحی انعطاف پذیر و پویا کیفیت محیطی و رضایت بلندمدت ساکنان ارتقا یابد.

کلیدواژه ها:

فضاهای نیمه باز ، انعطاف پذیری ، تجربه محیطی ، رضایت ساکنان