راهبردهای معماری برای مواجهه با تغییرات اقلیمی و پیامدهای آن

بحران تغییرات اقلیمی محیط ساخته شده را به یکی از کلیدی ترین میدان های مداخله برای کاهش انتشار و افزایش تاب آوری تبدیل کرده است. این مقاله با اتکا به ادبیات تخصصی چارچوب ساختمان های کربن خالص صفر و تاب آور (NZCRB) را به عنوان استانداردی یکپارچه معرفی می کند که همزمان دو محور کاهش انتشار در چرخه عمر ساختمان و سازگاری با مخاطرات فیزیکی اقلیم آینده را پوشش می دهد. در بخش کاهش انتشار راهبرد اول «کارایی» به عنوان نقطه شروع تبیین شده و نشان داده می شود که استانداردهایی مانند پسیوهاوس با معیارهای کمی سخت گیرانه می توانند تقاضای انرژی عملیاتی را به طور چشمگیر کاهش دهند. سپس برقی سازی سامانه های ساختمان و ادغام تولید تجدیدپذیر در محل به عنوان مسیر تکمیلی حذف کربن عملیاتی طرح می شود. در گام بعد با نزدیک شدن انرژی عملیاتی به صفر اهمیت کربن نهفته برجسته شده و راهبردهای کاهش آن شامل استفاده مجدد سازگارانه، سبک سازی سازه، جایگزینی مصالح کم کربن به ویژه چوب انبوه و اصول اقتصاد چرخشی و طراحی برای جداسازی مورد بحث قرار می گیرد. مقاله همچنین تاکید می کند که تمرکز صرف بر کارایی پوسته و هوابندی می تواند ریسک بیش گرمایش داخلی را افزایش دهد؛ از این رو راهبردهای سرمایش غیر فعال و آسایش حرارتی سازگارانه باید جزء الزامی طراحی باشند. در مقیاس شهری نیز زیرساخت سبز و آبی به عنوان راهکاری چندمنفعتی برای کاهش جزیره گرمایی و مدیریت رواناب معرفی می شود. در نهایت، نقش ابزارهای دیجیتال (IoT)، دوقلوی دیجیتال و هوش مصنوعی در پایش و راستی آزمایی عملکرد و پشتیبانی از الزامات LCA و مقررات آینده جمع بندی می گردد.

کلیدواژه ها:

ساختمان کربن خالص صفر و تاب آور (NZCRB) ، ارزیابی چرخه عمر (LCA) ، بازسازی سازگارانه ، سازگاری اقلیمی