ساختار روای فضا معماری به عنوان ابزاری برای سازماندهی معنا

این مقاله به بررسی جامع و یکپارچه معماری روایتی می پردازد و هدف آن تبیین چگونگی عملکرد بناها به عنوان واسطه هایی برای داستان سرایی است. با اتکا به یک رویکرد کیفی و تطبیقی این پژوهش ده بنای شاخص معماری را به عنوان مطالعات موردی انتخاب کرده و آنها را بر اساس هفت شاخصه کلیدی روایتگری از جمله معنابخشی حسی، سازماندهی فضایی و پیوند با حافظه جمعی مورد تحلیل قرار می دهد. یافته های کلیدی نشان می دهند که معماری روایتی یک مفهوم واحد نیست بلکه طیفی از رویکردها را در بر می گیرد که از روایت های تاریخی و احساسی در بناهای یادبود تا روایت های مفهومی و تعاملی در فضاهای عمومی امتداد می یابد. نتایج این تحقیق نه تنها به ارتباط میان نظریه و عمل در این حوزه عمق می بخشند بلکه این حقیقت را تایید می کنند که معماری با بهره گیری از ابزارهای روایی، می تواند فضاهایی خلق کند که فراتر از کارکرد صرف با تجربه و حافظه انسانی پیوندی عمیق برقرار کنند.

کلیدواژه ها:

معماری روایتی ، مطالعه موردی ، نظریه روایت ، معماری معاصر ، معنابخشی