نقش معماری سنتی در طراحی مجموعه تفریحی اقامتی بر گردشگری

گردشگری به عنوان نیاز طبیعی، روحی و روانی انسان زمانی معنای واقعی می یابد که اقامت گزیدن در فضایی مطلوب صورت گیرد. با توجه به رشد سریع شهرنشینی در ایران، لزوم توجه به الگوهای معماری سنتی در برنامه ریزی برای گذران فراغت از طریق ایجاد فضاهای جمعی که در آن بتوان با معرفی فرهنگ و سنت بومی به درآمدزایی و رفع مشکلات و بحران های هویتی پرداخت، ضرورت یافته است. در چند دهه اخیر با گسترش نامتعادل شهرها، معماری سنتی از حقیقت خود فاصله گرفته است. این معماری دربرگیرنده اصولی است که در دل سنت ها نمود یافته و جذب گردشگر از جمله امکاناتی است که توجه به معماری سنتی در پی دارد. با توجه به ارتباط عمیق معماری با فرهنگ یک منطقه، ضرورت توجه به طراحی مطلوب مجموعه اقامتی تفریحی در راستای جذب توریست احساس می شود. مسلما این مجموعه مادامی از نظر اقتصادی مفید و سودآور خواهد بود که از نظر اجتماعی و فرهنگی ارزش آفرین باشد. پژوهش حاضر در نظر دارد تا به بررسی راهکارهای طراحی مجتمع اقامتی تفریحی با رویکرد احیای الگوهای معماری سنتی بپردازد. با توجه به اینکه روش انجام پژوهش به نوع و جوهره پژوهش بستگی دارد، در این نوشتار نیز ابتدا مباحث نظری مورد بررسی قرار می گیرد و سپس نمونه های داخلی و خارجی تحلیل می گردند. روش انجام تحقیق به صورت توصیفی تحلیلی و از طریق مطالعات کتابخانه ای انجام می گیرد و در نهایت راهکارهای طراحی مجتمع اقامتی تفریحی با رویکرد احیای الگوهای معماری سنتی ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

طراحی معماری سنتی ، مجموعه تفریحی و اقامتی