بازتعریف هویت شهری نقش المانهای نمادین در شکل دهی به خاطره جمعی و حس تعلق مکانی

شهرهای معاصر ایران با چالش بحران هویت مواجه هستند که ناشی از گسست بین ساختارهای قدیم و جدید شهری و تحولات سریع، اجتماعی فرهنگی و فناوری است. این تغییرات موجب کمرنگ شدن خاطرات جمعی و تضعیف حس تعلق شهروندان به فضاهای شهری شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش المانهای نمادین در بازتعریف هویت شهری و تقویت خاطره جمعی انجام شده است. این مطالعه بر آن است تا با تحلیل ابعاد، کالبدی، عملکردی و معنایی فضاهای شهری، راهکارهایی برای احیای هویت از دست رفته و ایجاد محیطهای پایدار و معنادار ارائه دهد. هدف کلی این پژوهش تبیین تاثیر المانهای نمادین در شکل دهی به هویت مکانی و خاطره جمعی است. روش تحقیق مبتنی بر تحلیل محتوای منابع کتابخانه ای و مطالعات میدانی است که با استناد به نظریه های معتبری همچون حافظه جمعی هالبواکس و خوانایی، لینچ به ارزیابی عوامل موثر بر خاطره پذیری فضاهای شهری می پردازد. یافته ها نشان می دهد که المانهای نمادین با تلفیق هنر، هویت تاریخی و کارکردهای اجتماعی نه تنها به عنوان نشان های شهری عمل می کنند بلکه از طریق تقویت تعاملات اجتماعی، انسجام فضایی و کیفیت های سیمایی بستری برای شکل گیری و تداوم خاطرات جمعی فراهم می سازند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که طراحی هدفمند المانهای شهری با تاکید بر ویژگیهای فرهنگی، جغرافیایی و تاریخی می تواند به بازتعریف هویت شهری و تقویت حس تعلق شهروندان منجر شود. این مطالعه چارچوبی برای طراحی فضاهای عمومی با قابلیت خاطره انگیزی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

هویت شهری ، المانهای نمادین ، خاطره جمعی ، حس تعلق مکانی ، طراحی شهری