بررسی و تحلیل ساخت و ساز در منطقه ۱۸ شهرداری تهران

تحولات شهری تهران در زمینه رشد و ساخت و ساز شهری در دهه های اخیر موجب دگرگونی های کالبدی اجتماعی و اقتصادی گسترده ای در این سطح شده است. در این میان مقررات ساخت و ساز به عنوان ابزاری حیاتی در هدایت توسعه شهری نقش مهمی در شکل دهی به سیمای شهر و کیفیت زندگی شهروندان ایفا می کند. مقاله حاضر با هدف تحلیل و بررسی میزان کارآمدی، شفافیت و تاثیر مقررات ساخت و ساز در منطقه ۱۸ تهران تهیه و تدوین شده است. این منطقه به دلیل ویژگی های خاص جمعیتی، بافت فرسوده و موقعیت جغرافیایی خاص به عنوان نمونه موردی انتخاب شده است. روش تحقیق مبتنی بر رویکرد توصیفی-تحلیلی بوده و با بهره گیری از داده های میدانی، اسناد و مقررات رسمی و همچنین مصاحبه با کارشناسان حوزه شهرسازی انجام شده است. یافته ها نشان می دهند که بسیاری از مقررات موجود به دلیل کلی گویی، عدم انطباق با واقعیت های محلی و فقدان مکانمندی مناسب در هدایت بهینه فرآیند ساخت و ساز ناتوان هستند. در پایان این مقاله پیشنهادهایی برای بازنگری و به روزرسانی مقررات در راستای ارتقای کیفیت محیط شهری و کاهش تعارضات ارائه شده است. این پژوهش می تواند به عنوان گامی در جهت تحقق عدالت فضایی و مدیریت بهینه توسعه شهری در تهران مورد استفاده و بازبینی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ساخت و ساز ، توسعه شهری ، منطقه ۱۸ تهران ، عدالت فضایی ، بافت فرسوده ، مدیریت شهری