مصالح بومی همساز با اقلیم در معماری پایدار (مطالعه موردی کرمانشاه)

معماری پایدار مجموعه ای از راه حل ها و روش ها برای سازگاری معماری و ساخت وساز با محیط طبیعی است و بدین منظور به ویژگی های اقلیمی توجه دارد. عدم توجه به پتانسیل های ناشی از کاربرد مصالح بومی به عبارت بهتر عدم هماهنگی و انطباق معماری با اقلیم منطقه به یکی از مسائل مهم بشر تبدیل شده است. در حالی که با استفاده از مصالح بومی هر منطقه می توان به کاهش آلودگی زیست محیطی و مصرف انرژی کمک کرد. از این رو انتخاب مصالح مناسب و همساز با محیط طبیعی از راه حل های کلیدی و موثر در جهت معماری پایدار است. در این مقاله توصیفی-تحلیلی که اطلاعات به روش کتابخانه ای گردآوری شده اند، مصالح بوم آورد همساز با اقلیم سرد و کوهستانی کرمانشاه در اقلیم سرد و کوهستانی در مسیر رسیدن به معماری پایدار مورد بررسی قرار می گیرد. در این اقلیم استفاده از مصالحی با عایق حرارتی بالا مورد توجه است و با توجه به مصالح در دسترس و بوم آورد، استفاده از سنگ، چوب، خاک و دیگر مصالح بوم آورد می تواند برای رسیدن به اصول معماری پایدار مورد توجه طراحان و معماران قرار بگیرد.

کلیدواژه ها:

محیط زیست ، توسعه پایدار ، اقلیم سرد و کوهستانی ، مصالح بومی ، کرمانشاه