معماری بومی و اقلیمی در طراحی شهری بازتاب های هویتی روان شناختی و جامعه شناختی

معماری بومی و اقلیمی بازتابی از تعامل دیرینه انسان با محیط طبیعی و فرهنگی خود است؛ تعاملی که به خلق فضاهایی منجر شده که همزمان پاسخگوی نیازهای اقلیمی، اجتماعی و روانی جوامع بومی بوده اند. در عصر معاصر با وجود پیشرفت های فنی و گسترش الگوهای جهانی، فقدان توجه به ویژگی های اقلیمی و هویتی مناطق در طراحی شهری منجر به شکل گیری شهرهایی شده که فاقد پیوست فرهنگی، هویتی و محیطی هستند. این مقاله با تمرکز بر نقش معماری بومی و اقلیمی در بازتاب هویت محلی، ارتقاء سلامت روانی و انسجام اجتماعی ساکنان به بررسی پیوند میان ویژگی های کالبدی فضا و ادراکات ذهنی و اجتماعی می پردازد. در ادامه با تحلیل تطبیقی مناطق مختلف اقلیمی ایران و بازخوانی مولفه های معماری بومی در این مناطق، ضرورت بازاندیشی در روند طراحی شهری معاصر با تاکید بر اصول بومی گرایانه و اقلیم پایه مورد تاکید قرار می گیرد. این پژوهش با رویکرد کیفی از طریق مطالعه موردی بافت تاریخی کاشان، تحلیل تطبیقی و مرور منابع علمی به اهداف خود دست می یابد.

کلیدواژه ها:

معماری ، بومی معماری ، اقلیمی ، هویت ، فرهنگی ، روان شناسی محیطی