طرح به مثابه: زبان بازنمایی ذهن معمار منظر در فرایند طراحی

این مقاله به واکاوی مفهوم فرایند طراحی در هنر و معماری و سپس معماری منظر می پردازد و ساختار، ویژگی ها و مراحل بنیادین آن را مورد بررسی قرار می دهد. فرایند طراحی فعالیتی ذهنی خلاقانه و مسئله محور است که از طریق مجموعه ای از تصمیم گیری ها، تعاملات، بازنمایی ها و بازخوردهای پیوسته از تعریف مسئله تا تولید و ارزیابی نهایی طرح گسترش می یابد. این فرایند ماهیتی غیرخطی، چرخه ای و انعطاف پذیر دارد و طراح در آن به طور مداوم میان مراحل مختلف رفت و برگشت می کند؛ به گونه ای که هر مرحله می تواند به بازتعریف مراحل پیشین بینجامد. در این چارچوب عناصر کلیدی همچون مسئله یابی، ایده پردازی، تحلیل، ترکیب، اجرا و ارزیابی در بستری از تعامل میان تفکر واگرا و همگرا شکل می گیرند. نقش بازنمایی در این میان حیاتی است؛ چراکه ابزارهایی نظیر گفتار، ترسیمات، مدل سازی و بازخوردهای تصویری بستر بسط، پالایش و ارزیابی ایده ها را فراهم می سازند. افزون بر این دانش پیشینی، تجربه، تفسیر و بازاندیشی مستمر به عنوان بنیان های خلاقیت و تولید راه حل های کارآمد ایفای نقش می کنند. فرایند طراحی در معماری فرایندی زمینه مند و تا حدی فردی است که متاثر از عواملی چون نوع پروژه، مقیاس، شرایط محیطی و ابزارهای طراحی هم زمان بر منطق تحلیلی و شهود خلاقانه تکیه دارد. این فرایند از ذهنیت اولیه تا بازنمایی نهایی حاصل گفت وگوی مستمر میان طراح، مسئله و ابزار است که در نهایت به تولید راه حل هایی معنادار و پاسخگو می انجامد.

کلیدواژه ها:

فرایند طراحی ، معماری منظر ، بازنمایی ، تعامل طراح و مسئله طراحی