طراحی اقامتگاه بومگردی با رویکرد جذب گردشگر

صنعت گردشگری یکی از مهمترین و پویاترین صنایع جهان در قرن بیست و یکم به شمار می رود که نقشی کلیدی در توسعه اقتصادی فرهنگی و اجتماعی کشورها ایفا می کند. این صنعت علاوه بر ایجاد فرصت های شغلی و افزایش درآمدهای ملی در توسعه زیرساخت ها توانمندسازی جوامع محلی و معرفی ظرفیت های فرهنگی و طبیعی مناطق مختلف نیز تاثیرگذار است. از جمله شاخه های نوظهور و بسیار مهم در این حوزه گردشگری پایدار و بوم گردی است که به حفظ محیط زیست احترام به فرهنگ جوامع میزبان و توزیع منافع اقتصادی میان ساکنان محلی توجه ویژه دارد. در این میان اقامتگاه های بوم گردی به عنوان یکی از عناصر کلیدی در ساختار گردشگری پایدار شناخته می شوند. این اقامتگاه ها که عمدتا با الهام از معماری سنتی و با استفاده از مصالح بومی ساخته می شوند، نه تنها نقشی مهم در معرفی سبک زندگی و فرهنگ محلی دارند، بلکه با فراهم سازی فضایی آرام و اصیل تجربه ای متفاوت و معنادار برای گردشگران ایجاد می کنند، همچنین ارائه خدمات رفاهی و تفریحی متناسب با نیاز گردشگران، در کنار بهره گیری از ظرفیت های طبیعی و فرهنگی منطقه موجب ارتقاء سطح رضایت گردشگران و افزایش ماندگاری آنها در مقصد می شود. این مقاله با هدف بررسی نقش اقامتگاه های بوم گردی در فرآیند جذب گردشگر به تحلیل ابعاد کالبدی، فرهنگی، اجتماعی و خدماتی این اقامتگاه ها پرداخته و میزان تاثیرگذاری آنها بر تجربه گردشگران را مورد ارزیابی قرار می دهد. تمرکز این پژوهش بر اهمیت طراحی هماهنگ با معماری بومی حفظ هویت محلی و ارائه خدمات مناسب در افزایش جذابیت مقصدهای گردشگری است. یافته های این مطالعه می تواند به عنوان راهنمایی علمی و کاربردی برای طراحان، برنامه ریزان، فعالان صنعت گردشگری و سرمایه گذاران مورد استفاده قرار گیرد و در راستای توسعه متوازن و پایدار گردشگری در مناطق مختلف کشور موثر واقع شود.

کلیدواژه ها:

اقامتگاه بومگردی ، گردشگری ، معماری بومی