تحلیل ارتباط الگوی اتصال فضایی معابر ورودی با اصول طراحی بیومورفیک در جهت بهبود کیفیت سکونت در مجتمع های مسکونی

تکامل هم زمان انسان و طبیعت در بستر زیست محیطی مشروط به تماس مستقیم و درک الگوسازی های طبیعی در جریان زندگی روزمره اوست. انسان همواره در پی تحقق این پیوند از طریق حضور موثر و معنادار در محیط پیرامونی خویش است. در این میان معماری و بافت کالبدی نقش تعیین کننده ای در معنا بخشیدن به این حضور دارند؛ به گونه ای که ارتباط میان اثر معماری و اجزای پیرامونی آن در قالب کلیتی پیوسته اما با حفظ ویژگی های فردی هر جزء در نظام کل نگر قابل تبیین است. الگوها و فرایندهای طبیعی از منظر رشد، سازمان یافتگی و الگوسازی مبنای شکل گیری مفهوم بیومورفیک را فراهم می سازند؛ به نحوی که تضادهای مکمل در انعکاس محیط زیست و خوانش فضایی طراحی می توانند درک تازه ای از روش شناسی زمینه گرا ارائه دهند. در این پژوهش با بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای و تحلیل محتوای منابع متغیرهای موثر در پیوند میان الگوهای بیومورفیک و ساختار فضایی معابر ورودی در فاز یک شهرک اکباتان شناسایی شده است. سپس با روش توصیفی-تحلیلی همبستگی میان داده های حاصل و مولفه های برگرفته از اصول طراحی بیومورفیک بررسی گردید. نتایج نشان می دهد که شناسایی الگوی ارتباطی میان معابر ورودی و بلوک های مسکونی بر پایه نسبت های هندسی الگوهای فراکتالی و نظام جزء به کل می تواند به درک بهتری از کیفیت سکونت و نحوه تعامل فضایی میان اثر و محیط پیرامون آن منجر شود.

کلیدواژه ها:

طراحی بیومورفیک ، روابط فضایی معابر ورودی ، کیفیت سکونت ، مجتمع مسکونی