رهیافتی نوین به تبیین مدل مفهومی ارتقای جایگاه استاد در آموزش معماری (مطالعه موردی دانشجویان کارشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز)

آموزش معماری یکی از موضوعات کلیدی و مهم در ترسیم آینده، معماری پیشرفت و شکوفایی به شمار می آید. در آموزش سنتی هنرها استاد یکی از ارکان اساسی بوده و جایگاهی والا هم پایه پدر و مرشد داشته است. شناسایی و استخراج مولفه های این نظام آموزشی رشد یافته امری ضروری به نظر می رسد تا با الهام از آن بتوان راه حل هایی برای احیای ارزش های فراموش شده هنرها ارائه کرد. تاکید بر جنبه های انسانی در آموزش معماری به ایجاد نسل جدیدی از اساتید منجر می شود که نه تنها به مهارت های فنی اهمیت می دهند بلکه به اهمیت اخلاق، مسئولیت پذیری اجتماعی و توانمندی های بین فردی دانشجویان نیز واقف هستند. این اساتید می توانند در حوزه های حرفه ای نیز به عنوان مشاوران و راهنمایانی ارزشمند برای طراحی محیط های انسانی تر و متناسب با نیازهای واقعی جامعه عمل کنند. این پژوهش یک پژوهش توصیفی-تحلیلی بر اساس مشاهدات میدانی، مطالعات کتابخانه ای و بررسی نمونه موردی به صورت جمع آوری داده از طریق ۶۲ پرسش نامه از دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز می باشد که با بررسی نقاط قوت و ضعف آنها ایده و راهکار مناسب طراحی ارائه شده است. ارتقای جایگاه انسان در آموزش معماری می تواند بستر تعالی و تکامل عمیقی برای قشر استاد و دانشجو فراهم آورد. در حقیقت این تغییر نه تنها در روش های آموزشی بلکه در نحوه نگرش به معماری و تعلیم آن تاثیر می گذارد. این نوع رویکرد انسان محور که بر اساس ارزش گذاری به انسان به عنوان محور آموزش و یادگیری استوار است، می تواند به تحولی بزرگ در سطح فرهنگی، فکری و حرفه ای قشر استاد و دانشجو منجر شود.

کلیدواژه ها:

آموزش معماری ، جایگاه ، انسان ، آموزش معماری سنتی و معاصر ، آموزش مطلوب