بررسی روشهای مشارکت کودکان در فرایند طراحی معماری

کودکان حساس ترین و تاثیرپذیرترین گروه سنی جامعه را تشکیل می دهند. دوران کودکی زمانی است که پایه های شخصیتی-ذهنی-جسمی و اجتماعی افراد شکل می گیرد. تمامی انسان ها ناگزیر از دوران کودکی بوده و همگان در معرض ابتلا به مشکلات جسمی یا روحی هستند که در این صورت خانواده کودکان نیز مسلما دچار مشکل خواهند شد. نتایج حاصل از عدم توجه به خواسته ها و نیازهای کودکان به عنوان نسل های آینده تمامی اقشار جامعه و آینده کشور را با مشکل روبه رو می کند و در نتیجه مشارکت کودکان در طراحی اهمیت زیادی دارد و از جایگاه ویژه ای برخوردار است. همچنین طراحی فضاها با استفاده از مشارکت کاربران از بعد کمی و کیفی نیازمند توجه ویژه است. به طور معمول تصمیم گیری در مورد امکانات و فضاهای کودکان توسط افرادی گرفته می شود که هیچ گاه مانند کودکان به طور مستقیم با آن محیط در ارتباط نیستند. در این مقاله دوره عملیات عینی یعنی کودکان رده سنی ۷ تا ۱۱ ساله مدنظر قرار گرفته شده است. نهایتا روش های مشارکت کودکان در طراحی که موجب بهبود کیفیت و ارتقاء بازدهی محیط با در نظر گرفتن حقوق کودکان (حق گوش دادن، جدی گرفتن و تامین خواسته های کودکان و همچنین افزایش حس مسئولیت پذیری و رضایتمندی از فضا با در نظر گرفتن انتظارات، ادراکات و دیدگاه های کودکان و با امکان دسترسی به تجربه از دیدگاه کاربر و ایجاد ارزش برای کاربران است) بیان شده است.

کلیدواژه ها:

مشارکت ، کودک ، روش ها ، طراحی مشارکتی