پارادایم خلق فضا در معماری

مفهوم فضا و خلق فضا به عنوان اساسی ترین عنصر معماری از زمان پیدایش فرم های بدوی تا اولین محیط های مصنوع وجود داشته است و سیر حقیقت معماری سیر معرفت انسانی هست و معمار با شناخت یک مساله به معرفت معمارانه دست می یابد تا به خلق فضا برسد. در این پژوهش هدف بررسی و شناخت روش ها و پارادایم های خلق فضا در معماری می باشد. روش تحقیق در این پژوهش به صورت توصیفی و تحلیلی انجام شده است و گردآوری اطلاعات از طریق مطالعات کتابخانه ای از منابع مختلف صورت گرفته است. پارادایم ریشه در مفهوم زیبایی شناسی دارد و با سرعت زیاد در حال تغییر است و می توان تعریف خاصی از زیبایی فرمی را در این زمینه ارائه داد. در نتیجه امروزه تحت عنوان الگوهای خلق فضا یاد می شود که غالبا برآمده از پارادایم های معمارانه است و در راستای میزان بداعت و نوآوری و خلاقیت در پارادایم فرم گرایی می باشد و می توان در پارادایم فرم گرایی به تغییر فرم ها پرداخته شده و به خلقی جدید در شاخص های معماری دست پیدا کرد. با تحلیل الگوی زیبایی شناسی در این پژوهش به این دستاورد بدست می آید که استفاده از نوآوری ها و فرم های پیچیده در خلق فضا مخاطب را به معنای جدید و پیچیده ای از فضا سوق می دهد و صرفا پاسخگوی نیازهای عملی افراد نیست. در نتیجه چه بهتر فضاسازی ها و طراحی های معماری همراه با اصول معماری پیش رود.

کلیدواژه ها:

پارادایم ، معماری ، خلق فضا ، فرم گرایی ، معماری معاصر