کنش متقابل انسان و فضای تعامل پذیر

محیط دارای ویژگی های جغرافیایی، ساخته شده و فرهنگی است که با هم رابطه درونی دارند. مجموعه هایی از قابلیت های محیط در یک موقعیت ویژه محیط بالقوه ای را برای رفتار انسان در آن مکان ایجاد می کند. تمام این قابلیت ها توسط مردم ادراک نمی شوند و از تمام قابلیت های ادراک شده نیز استفاده نمی شود. فرآیندهای ادراک، شناخت و رفتار فضایی تحت تاثیر شایستگی های فردی و گروهی و ساختار محیط ساخته شده اند. انسان مخلوقی تطبیق پذیر است. ادراک وی از محیط تحت تاثیر چیزهایی است که با آن انس گرفته است. محیط شامل مجموعه ای قرارگاه های رفتاری است که درون یکدیگر قرار گرفته و با هم فصول مشترکی دارند و دارای دو عنصر اساسی اند: ۱. الگوی شاخص رفتار، ۲. محیط فیزیکی. محیط فیزیکی ساختاری کالبدی است مرکب از سطوح مرتبط به هم و متشکل در الگوهای خاص که فضاهای باز و سبز، ساختمان ها، اتاق ها و چیدمان فضا را تشکیل می دهند. این سطوح از مواد، بافت ها و رنگدانه های متنوعی ترکیب شده اند. قابلیت های محیط به دو دسته مستقیم و غیر مستقیم قابل تقسیم اند؛ مثال قابلیت مستقیم تامین فعالیت ها توسط محیط است، در حالی که قابلیت غیر مستقیم شامل چیزهایی چون معانی نمادین می باشد که به همبستگی الگوها با یک مرجع و سودمندی یک الگو بستگی دارد. قابلیت های محیط شامل ویژگی های جغرافیایی، زنده و فرهنگی آن است. محیط موثر شامل عناصری است که برای استفاده کننده یک محیط بالقوه با معناست.

کلیدواژه ها:

روانشناسی محیط ، تعامل اجتماعی ، فضای تعاملی