تحلیل اثر معماری پارامتریک بر شکل گیری فرم در معماری. نمونه ی موردی: مرکز فرهنگی حیدر علی اف در باکو

معماری پارامتریک یک رویکرد نوین در علم معماری و دروازه ای به دنیای فرآیند پویا در طراحی است. معماری پارامتریک با استفاده از پارامترها و متغیرهای متنوع، فرآیند طراحی را بهبود می بخشد و امکان ایجاد ساختمان ها و فرم های پیچیده و دلخواه را به معماران می دهد. مقاله حاضر به بررسی اثر معماری پارامتریک بر شکل گیری فرم در معماری می پردازد. با استفاده از مطالعات موردی و تحلیل پروژه های معاصر تاثیرگذاری این رویکرد در فرآیند طراحی و خلق فرم های معماری بررسی می شود. هدف تطبیق معماری پارامتریک با نیازها و الزامات معماری معاصر، تاثیرات آن بر ایجاد فرم های مبتکرانه و استفاده از پارامترها در بهبود عملکرد ساختاری است. نتایج نشان می دهد که معماری پارامتریک قابلیت افزایش امکانات طراحی و بهبود کارایی ساختمان ها را فراهم می کند. معماری پارامتریک به عنوان یک رویکرد پویا و هوشمندانه در طراحی ساختمان ها و فرم ها به معماران امکان می دهد تا به سرعت و با کیفیت بالا به ایده های خود شکل دهند. این رویکرد جهان معماری را به یک دوران جدید از خلاقیت و نوآوری هدایت کرده و زمینه ای برای ادغام هویت فرهنگی در معماری فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

معماری پارامتریک ، فرم در معماری ، پارامتر ، طراحی