مناسب سازی معابر و اماکن برای افراد معلول جسمی حرکتی با تاکید بر ضوابط معماری و شهرسازی

یکی از مسائلی که در توانبخشی معلولین و سالمندان بررسی می شود مناسب سازی معابر و اماکن شخصی، دولتی و ابزار فرد معلول برای کم کردن مشکلات روزمره اوست که می تواند در خودکفایی و بهبود روانی معلول و در بازگرداندن او به زندگی نقشی مهم داشته باشد. در سال های اخیر معلولیت بعد از جنگ در کشور ما دو چندان شده و در همین راستا اقداماتی در کشور جهت بهبود وضعیت پروژه های معماری و شهرسازی به منظور تسهیل تردد افراد دارای محدودیت حرکت، توسط شهرداری ها انجام شده است. اما به دلیل غیر اصولی بودن این اقدامات و عدم اجرای دقیق ضوابط و استانداردهای موجود این اقدامات مشکلاتی را برای افراد دارای معلولیت حرکتی در پی داشته است. هدف از این پژوهش شناسایی موانع موجود و دستیابی به وضعیت ایده آل برای این افراد است. جهت ارزیابی نواقص قوانین موجود و ارائه راهکارها جهت مناسب سازی پژوهشگران بر اساس شیوه توصیفی-تحلیلی با تکیه بر مطالعات نظری مبتنی بر جمع آوری اطلاعات کتابخانه ای و بازدید در تطابق با ضوابط و مقررات شهرسازی و معماری برای افراد معلول جسمی حرکتی، ابتدا برای آشنایی با نیازهای فرد معلول با تعریف واژه معلولیت و علل و انواع آن و سپس برای دستیابی به روش مناسب سازی به شناخت مشکلات محیط شهری و اماکن دولتی و فضاهای دسترسی به ساختمان و پارک ها نیز راه حل های مناسب بیان می گردد. در انتها نتایج حاصل از پژوهش حاضر بیانگر این مطلب است که علی رغم توجه اخیر مسئولین و طراحان هنوز تردد بدون مانع مستقل و ایمن برای همه فراهم نمی باشد. این امر بازخورد کم توجهی مجریان به رعایت دقیق ضوابط است. عدم اجرای صحیح ضوابط اماکن خصوصی، دولتی و مسیرهای پیاده منجر به عدم تمایل افراد معلولین حرکتی به تردد در مسیرهای پیاده و محیط های شهری و در نهایت منجر به عدم تعامل اجتماعی آنان خواهد شد.

کلیدواژه ها:

حقوق معماری ، معلولین ، سالمندان ، مناسب سازی ، معماری و شهرسازی