زیبایی شناسی پسامدرن در معماری بازخوانی رابطه فرم و معنا

زیبایی جاذبه ای است ازلی که هنر پل ارتباط بین آن و انسان است. درک زیبایی موهبتی است الهی و پایگاهی ذهنی که به عینیت می انجامد و هنر بدون آن کالبدی است بی روح و خالی از جاذبه. درک کامل مفهوم زیبایی شناسی مشکل است، ولی فهم اولیه عوامل موثر در ادراک خوشایند بودن محیط امکان پذیر است. از چنین منظری در معماری و فضاهای ساخته شده برای انسان به عنوان یکی از پدیده های مهم زندگی که نقش بسیار موثری در علوم رفتاری دارد نگریسته می شود که تجلی روح زیبایی آن فرایندی معنوی و جلوه ای ظاهری دارد. در معماری پسامدرن ارتباط میان فرم و معنا به ابزاری برای بیان مفاهیم چندگانه و بازسازی هویت معماری تبدیل شده است. برخلاف معماری مدرن که بر سادگی و کارکرد تاکید داشت، در این سبک فرم ها پیچیده تر و غیرخطی می شوند تا معانی متنوع و گاه متضاد را به صورت بصری نمایان سازند. در این رویکرد فرم به عنوان یک حامل پیام های فرهنگی-اجتماعی عمل می کند و علاوه بر زیبایی بار معنایی خاصی را منتقل می کند. در معماری پسامدرن ترکیب اشکال غیرمنتظره و نمادین تجربه جدیدی از فضا را برای مخاطب فراهم می آورد. این فضاها ابعاد معنایی متفاوتی را در اختیار افراد قرار می دهند. به طور کلی در معماری پسامدرن ارتباط فرم و معنا نه تنها به طور همزمان با یکدیگر تعامل دارند بلکه هر کدام دیگری را به چالش کشیده و مفهومی نوین از فضا و طراحی را ارائه می دهند.

کلیدواژه ها:

زیبایی ، شناسی ، معماری ، فرم پست مدرن ، معنا