نقش علوم رفتاری در طراحی فضاهای معماری و اجتماعی

مشارکت ساکنان در فرآیند طراحی معماری و شهری به ویژه از منظر انسان محور نقش اساسی در بهبود کیفیت زندگی و تقویت روابط اجتماعی ایفا می کند. این تحقیق به بررسی تاثیر این مشارکت بر نیازهای روان شناختی، اجتماعی و فرهنگی ساکنان پرداخته است. یافته ها نشان می دهند که طراحی فضاهایی که نیازهای روان شناختی و اجتماعی افراد را در نظر می گیرد، باعث تقویت حس تعلق به محیط، افزایش رضایت از فضا و بهبود تعاملات اجتماعی می شود. مشارکت ساکنان به ویژه در پروژه های بازسازی موجب افزایش احساس مالکیت و مسئولیت پذیری، کاهش مشکلات اجتماعی و تقویت روابط انسانی می شود. با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و تحلیل محتوای کیفی این تحقیق نشان داده که طراحی های انسان محور می توانند به کاهش تنش ها، بهبود روابط اجتماعی و ایجاد فضاهایی سالم و پویا برای ساکنان کمک کنند، همچنین چالش هایی مانند محدودیت منابع و زمان که فرآیند مشارکت را پیچیده می کنند شناسایی و راهکارهایی برای رفع آن ها پیشنهاد شده است. در نتیجه مشارکت ساکنان در فرآیند طراحی باید به عنوان یک اصل در تمامی پروژه های معماری و شهری در نظر گرفته شود تا به طراحی فضاهایی که پاسخگوی نیازهای فردی و جمعی ساکنان هستند، منجر شود.

کلیدواژه ها:

مشارکت ساکنان ، نیازهای روان شناختی و اجتماعی ، طراحی انسان محور ، فضاهای پاسخ گو