فضاهای معماری به عنوان مسیر عرفانی الهام از آموزه های عشق، فنا و وحدت در رابطه مولانا و شمس

این مقاله به بررسی پیوند میان مفاهیم عرفانی مولانا و شمس تبریزی و بازتاب آنها در معماری اسلامی و معاصر می پردازد. آموزه های عرفانی همچون عشق، الهی فنا و وحدت در آثار مولانا و شمس نه تنها در شعر و ادبیات، بلکه در طراحی فضاهای معماری اسلامی نیز تاثیر عمیقی گذاشته اند. این پژوهش نشان می دهد که عناصر معماری مانند نور، فضاهای خالی، تقارن هندسی و مسیرهای حرکتی چگونه مفاهیم عرفانی را به صورت نمادین و تجربی به نمایش می گذارند. مطالعات موردی از بناهای تاریخی مانند مسجد نصیرالملک، خانقاه شیخ صفی الدین اردبیلی و مقبره مولانا در قونیه تجلی این مفاهیم را در معماری اسلامی نشان می دهند. همچنین تحلیل تطبیقی با پروژه های معاصر نظیر مرکز حیدر علی اف، موزه کولومبیا و کلیسای نور امکان بهره گیری از این مفاهیم در طراحی مدرن را آشکار می سازد. مقاله به بررسی چالش ها و فرصت های استفاده از این آموزه ها در معماری معاصر پرداخته و پیشنهاداتی عملی برای بازگشت به معنویت در طراحی فضاهای معماری ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

مولانا ، شمس ، تبریزی ، معماری اسلامی ، عشق الهی ، طراحی معاصر