ارائه راهکارهایی برای استفاده از معماری طبیعت گرا در بناهای معماری معاصر

انسان موجودی برآمده از طبیعت و در ارتباط ذاتی با آن است و همواره الهام بخش او در زندگی می باشد. اما به تدریج انسان با مصرف گرایی بیش از اندازه از طبیعت خود را جدای از آن یافت. در این بین معماری دارای جایگاه موثری در ایجاد یا عدم ایجاد ارتباط میان انسان با طبیعت است؛ لذا این سوال مطرح می شود که به چه شکل می توان طبیعت را در معماری بناهای معاصر وارد نمود؟ به همین روی این مقاله در پی آن است که از طریق معماری با رویکرد طبیعت گرایی به ایجاد ارتباط مجدد بین انسان و طبیعت اقدام نماید. در این راستا با استفاده از منابع کتابخانه ای و مقالات به روش توصیفی-تحلیلی به بررسی رابطه انسان و طبیعت در سبک های معماری با رویکرد طبیعت گرایی پرداخته و در نهایت به ارائه راهکارهایی که می توان طبیعت را به شکل موثر در معماری وارد نمود می پردازد. دستاورد پژوهش ما را به این پاسخ می رساند که می توان از طبیعت به عنوان یک الگو از ایستایی و پایداری در سازه ساختمان ها به کار برد. همچنین می توان با بهره گیری از فرم های طبیعی به کارایی نیازهای سازه ای، عملکردی و زیباشناسی دست یافت و علاوه بر این می توان عناصر طبیعی آب، نور، فضای سبز و... را به صورت باغ بام سبز، تزئینات گیاهی بر روی مصالح و... در معماری وارد نمود و با استفاده از فضاهای باز و نیمه باز می توان از طبیعت به صورت نمادین و شکلی معنایی اصول و قوانین آن الهام پذیرفت و آن را در معماری وارد کرد.

کلیدواژه ها:

انسان ، طبیعت ، معماری ، معماری طبیعت گرا ، روش های الهام از طبیعت ، معماری معاصر ، طبیعت