مرور نظام مند نقش منتورینگ در رشد حرفه ای دانشجویان معماری با تمرکز بر مدل P۵BL و برنامه مربیگری RIBA

هدف: هدف این پژوهش مرور نظام مند نقش منتورینگ در رشد حرفه ای دانشجویان معماری با تمرکز بر دو الگوی تاثیرگذار مدل P۵BL در آموزش معماری و برنامه مربیگری RIBA در پیوند میان دانشگاه و حرفه است. با توجه به ضرورت ارتقای مهارت های حرفه ای، هویت معماری و آمادگی برای ورود به بازار کار، تحلیل نقاط قوت و کارکرد این دو الگوی منتورینگ از اهمیت ویژه ای برخوردار است. روش شناسی: این مطالعه با رویکرد مرور نظام مند انجام شده و منابع علمی منتشر شده طی سال های اخیر درباره منتورینگ آموزشی و حرفه ای در معماری گردآوری، ارزیابی و تحلیل شده اند. مقایسه تطبیقی میان دو مدل P۵BL و برنامه مربیگری RIBA بر اساس محورهایی چون رویکرد، یادگیری، نقش منتور، نوع تعامل، محیط یادگیری و پیامدهای آموزشی صورت گرفته است. یافته ها: یافته ها نشان می دهد که منتورینگ به طور مستقیم موجب تقویت مهارت های طراحی، توانایی حل مسئله، تفکر بازتابی، مهارت های ارتباطی و شکل گیری هویت حرفه ای در دانشجویان معماری می شود. مدل P۵BL با اتکا بر مولفه های People، Place، Problem، Project و Process رویکردی آموزشی دانشگاهی فراهم می کند که یادگیری را از مسیر پروژه های واقعی، کار گروهی و تحلیل بافت هدایت می کند. در مقابل برنامه مربیگری RIBA بر تجربه محوری، مشاهده، همراهی با معماران حرفه ای و تعامل در محیط واقعی کار تمرکز دارد و انتقال دانش از دانشگاه به حرفه را تسهیل می کند. نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان می دهد که مدل P۵BL عمدتا بر فرآیند یادگیری و پرورش خلاقیت در استودیو تاکید دارد، در حالی که برنامه RIBA نقش مهمی در تقویت مهارت های حرفه ای، اخلاق، مسئولیت پذیری و آمادگی برای ورود به بازار کار ایفا می کند. بر این اساس تلفیق این دو رویکرد می تواند به توسعه یک مدل یکپارچه و کارآمد برای ارتقای کیفیت آموزش معماری و توانمندسازی دانشجویان در مسیر حرفه ای شدن منجر شود.

کلیدواژه ها:

منتورینگ ، مدل P۵BL ، مرور نظام مند ، آموزش معماری