هشتی به عنوان فضای میانجی تحلیلی بر کارکردهای انعطاف پذیر در معماری سنتی ایران

هشتی یکی از عناصر کلیدی معماری سنتی ایران است که به عنوان فضای میانجی بین فضای عمومی و خصوصی عمل می کند. این پژوهش با هدف تحلیل کارکردهای انعطاف پذیر هشتی و شناسایی ظرفیت های آن برای معماری معاصر انجام شد. روش تحقیق از نوع کیفی بوده و شامل بررسی اسناد و متون، مرور پژوهش های پیشین و تحلیل نمونه های شاخص خانه های سنتی در ایران است. یافته ها نشان می دهد که هشتی با ویژگی های فضایی، عملکردی، اجتماعی و اقلیمی خود نقش مهمی در ایجاد انعطاف پذیری فضایی دارد. این فضا امکان تغییر کاربری موقت، تنظیم دسترسی ها، تعاملات اجتماعی و کنترل شرایط اقلیمی را فراهم می کند. نتایج پژوهش می تواند به بازتفسیر هشتی و بهره گیری از آن در طراحی فضاهای انعطاف پذیر و پایدار در معماری معاصر کمک کند.

کلیدواژه ها:

هشتی ، فضای میانجی ، انعطاف پذیری فضایی ، معماری سنتی ایران