بهینه سازی و ارزیابی عملکرد میراگرهای جرمی تنظیم شده چندگانه (MTMD) برای کاهش ضربه لرزه ای ساختمان های مجاور

این مقاله به کاهش ارتعاشات ساختمان های مجاور با استفاده از میراگرهای جرمی تنظیم شده چندگانه (MTMD) و مقایسه آن با میراگر جرمی تنظیم شده تکی (STMD) می پردازد. در این مطالعه، دو طرح کنترلی برای MTMD ارائه شده است: اول، نصب MTMD در طبقه آخر (MTMDs) و دوم، توزیع MTMDها در طول طبقات (d-MTMDs)، برای فرآیند بهینه سازی پیشنهاد شده است. بر اساس دانش نویسندگان، از روش بهینه سازی و جداول و نمودارهای لرزه نگاری استفاده شده است. پس از یافتن پارامترهای بهینه برای سه طرح کنترلی (شامل STMD)، اثربخشی و پایداری آن ها نسبت به ساختمان های مجاور بدون حفاظت (NC) در حوزه فرکانس و زمان، ارزیابی می شود. نتایج نشان می دهد که d-MTMDها ریسک ضربه، تغییر مکان نسبی طبقات و نیاز به برش پایه را موثرتر از STMD و MTMDهای نصب شده در بالای ساختمان کاهش می دهند. این کاهش بیشتر d-MTMDها به بهای افزایش حرکت یکی از TMDهای نصب شده در طبقات پایین تر از طبقه آخر به دست می آید.

کلیدواژه ها:

میراگرهای جرمی تنظیم شده چندگانه ، بهینه سازی طراحی ، تحریک لرزه ای ، ریسک ضربه