بررسی آثار مواد پوزولانی بر رفتار بتنهای خود متراکم توانمند

بتن خود متراکم می تواند به عنوان یکی از بتنهای نوین مطرح شود که بدون جداشدگی سنگ دانه یا آب انداختگی و بدون نیاز به عمل تراکم قابلیت پرکنندگی فضاهای خالی میان آرماتورها را دارد. این نوع بتن به دلیل قابلیت های صنعتی و اقتصادی می تواند به کمک مواد پوزولانی که خود نقش مهمی در افزایش مقاومت و دوام سازه های بتنی دارند ساخته شود. این مقاله نتایج مطالعات آزمایشگاهی بر روی ویژگی های بتن های پوزولانی خود متراکم توانمند در مقایسه با بتن های بدون پوزولان ارائه می دهد. این تحقیق شامل نمونه بتن خود متراکم، شاهد، نمونه های حاوی ۵ و ۱۰ درصد میکروسیلیس و نمونه های حاوی ۵ و ۱۰ درصد خاکستر پوسته برنج با نسبت آب به سیمان ۰.۳ می باشد. آزمایش های گوناگونی مانند جریان اسلامپ بتن، مقاومت فشاری، مقاومت کششی و مقاومت خمشی بر روی نمونه ها در سنین ۷، ۲۸ و ۹۰ روزه انجام گردید. نتایج نشان می دهد که ترکیب سیمان با پوزولان های مذکور باعث بهبود خواص بتن خود تراکم می شود. بر اساس نتایج، با افزودن ۱۰ درصد میکروسیلیس به بتن مقاومت فشاری تا ۲۲ درصد نسبت به نمونه شاهد در سن ۹۰ روزه افزایش می یابد؛ همچنین با افزودن ۱۰ درصد خاکستر پوسته برنج مقاومت فشاری ۱۱ درصد نسبت به نمونه شاهد افزایش می یابد. نتایج آزمون مقاومت خمشی نشان دهنده افزایش مقاومت نمونه با ۱۰ درصد میکروسیلیس تا ۱۷ درصد نسبت به نمونه شاهد، و افزایش مقاومت نمونه با ۱۰ درصد خاکستر پوسته برنج تا ۱۰ درصد نسبت به نمونه شاهد است. در آزمون کششی نیز در نمونه های حاوی ۵ و ۱۰ درصد میکروسیلیس شاهد افزایش مقاومت به ترتیب برابر با ۹ و ۱۸ درصد نسبت به نمونه شاهد در سن ۲۸ روزه هستیم. اما در نمونه های حاوی ۵ و ۱۰ درصد خاکستر پوسته برنج در سن ۲۸ روزه شاهد افت مقاومت فشاری نسبت به نمونه شاهد به ترتیب برابر با ۹ و ۱۰ درصد می باشیم. در آزمایش جذب آب بتن خود متراکم حاوی ۵ درصد میکروسیلیس در سن ۲۸ روزه شاهد کاهش ۳۷ درصدی جذب آب نسبت به نمونه شاهد می باشیم. همچنین کاهش جذب آب برای نمونه حاوی ۵ درصد خاکستر پوسته برنج، حدود ۲۰ درصد نسبت به نمونه شاهد می باشد.

کلیدواژه ها:

بتن خود متراکم ، مقاومت ، خاکستر پوسته برنج ، میکروسیلیس