بررسی بهمن فرمان آرا بر اساس آرای ژان پل سارتر با تاکید بر مفهوم مرگ و پوچی

فیلم «بوی کافور، عطر یاس» به کارگردانی بهمن فرمان آرا با پرداختن به تم هایی چون مرگ، پوچی و جستجوی معنا به یکی از آثار شاخص سینمای ایران در حوزه اگزیستانسیالیسم تبدیل شده است. این فیلم با روایتی شخصی و درون گرا به دغدغه های وجودی انسان معاصر می پردازد و پرسش های بنیادینی را درباره ماهیت زندگی و مرگ مطرح می کند. ژان پل سارتر فیلسوف اگزیستانسیالیست، فرانسوی نیز به طور گسترده ای به این پرسش ها پرداخته و با آراء خود درباره آزادی، مسئولیت، مرگ و پوچی وجود انسان بر ادبیات و هنر قرن بیستم تاثیر شگرفی گذاشته است. این پژوهش با هدف بررسی میزان تطابق مولفه های اگزیستانسیالیستی موجود در فیلم «بوی کافور، عطر یاس» با آراء ژان پل سارتر به ویژه در حوزه مرگ و پوچی انجام می شود. به عبارت دیگر این پژوهش به دنبال پاسخ به این سوال است که تا چه میزان می توان شخصیت ها و رویدادهای فیلم را بر اساس مفاهیم اگزیستانسیالیستی سارتر در ارتباط با این دو مفهوم کلیدی تفسیر کرد. با تحلیل عمیق فیلم و مقایسه آن با آثار سارتر مشخص شد که مفاهیمی مانند مرگ به عنوان یک واقعیت اجتناب ناپذیر، پوچی وجود انسان و جستجوی بیهوده برای معنا به عنوان مفاهیم اصلی اگزیستانسیالیسم در فیلم به طور برجسته ای حضور دارند. شخصیت اصلی فیلم با مواجهه با مرگ و احساس پوچی، تجربه ای مشابه با شخصیت های آثار سارتر را از سر می گذراند. نتایج این پژوهش نشان می دهد که فیلم «بوی کافور، عطر یاس» به عنوان یک اثر هنری به خوبی توانسته است مفاهیم پیچیده اگزیستانسیالیسم را در ارتباط با مرگ، معنای زندگی و پوچی به زبان سینما ترجمه کند و به مخاطب ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

اگزیستانسیالیسم ، بوی کافور ، عطر یاس ، ژان پل سارتر ، مرگ و پوچی